لیکن آن جا که تویی باد صبا را چه مجال؟

کاتبان قلم صنع که مشکین رقمند

صفحه روی تو آراسته اند از خط و خال

با تو خواهم که صبا حال مرا عرضه دهد

بی تو هر شب منم و گوشه تنهایی خویش

پای در دامن غم، سر به گریبان ملال

وه! چه فرخنده شبی باشد و خرم روزی!