بی تو هر شب منم و گوشه تنهایی خویش

صفحه روی تو آراسته اند از خط و خال

با تو خواهم که صبا حال مرا عرضه دهد

لیکن آن جا که تویی باد صبا را چه مجال؟

پای در دامن غم، سر به گریبان ملال

وه! چه فرخنده شبی باشد و خرم روزی!

که فراق تو مبدل شده باشد به وصال