جا کن به دل و دیده که غیر از تو نشاید

ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دل

با مردم بی غم نتوان گفت غم دل

سلطان سراپرده چشم و حرم دل

ای صبر کجایی؟ که ز حد می گذرد باز

بر دل ستم آن مه و بر من ستم دل