دید آن دوزخ هلالی و آسوده دل نشست

بس دلکش ست گشت گلستان به بوی گل

خوش آن که یار باشد و من در حریم باغ

من سوی او نظر فگنم، او به سوی گل

از جست و جوی لاله و از گفت و گوی گل