حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن

کاین دم و دود سینه ام بار دل است بر زبان

گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت

همچو تبم نمی رود آتش مهر از استخوان

چشمم از آن دو چشم تو خسته شده ست و ناتوان

بازنشان حرارتم ز آب دو دیده و ببین

نبض مرا که می دهد هیچ ز زندگی نشان