بالله! که اگر کوه شوم از کمر افتم

هر شب به سر کوی تو از پای درافتم

وز شوق تو آهی زنم و بی خبر افتم

گر بار غم این ست که من می کشم از تو

خواهم بزنی تیر و به تیغم بنوازی

تا در دم کشتن به تو نزدیک تر افتم

من بعد بر آنم که به بوی سر زلفت