هلالی، از غم یارست روز من شب تار

که در کمند بلای سیه گرفتارم

به جلوه گاه بتان می روم، سرشک فشان

به باغ سنگ دلان تخم مهر می کارم

چه شد که صبح شود یک نفس شب تارم؟