اما چه کنم؟ طاقت گفتار ندارم

شادم که غم یار ز خود بی خبرم کرد

باری، خبر از طعنه اغیار ندارم

گفتم چو بیایی غم خود با تو کنم شرح

لطف تو بود اندک و اندوه تو بسیار

من خود گله اندک و بسیار ندارم

گو: خلق بدانند که من رندم و رسوا