تو را لعل شیرین ست من هم کوهکن باشم

چه سان رازی کنم پنهان که از صد پرده ظاهر شد

مگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم

مرا جان کوه اندوه است و من جان می کنم آری

هلالی چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواری

من مسکین غریبم گرچه دایم در وطن باشم