پهلوی تو پیوسته نشینند رقیبان

در خاک شوم خاک سر کوی تو باشم

فردای قیامت نروم جانب طوبی

در سایه سرو قد دلجوی تو باشم

تا من نتوانم که به پهلوی تو باشم

از غمزه تو کاست تن من، که چو مویی

من موی شوم در خم گیسوی تو باشم