تا سحرگاهان ستاره می شمر گفتم به چشم

گفت جان من کجا لایق بود گفتم به دل

گفت می خواهم جز این جای دگر گفتم گفتم به چشم

گفت اگر گردی شبی از روی چون ماهم جدا

گفت اگر دارد هلالی چشم گریانت غبار

کحل بینایی بکن زین خاک در گفتم به چشم