بس که دریافت مرا لذت خونخواری عشق

من که باشم که می لعل به آن ماه کشم

بگذارید که حسرت خورم و آه کشم

دل نخواهد که دگر باده دلخواه کشم

تا کند سوی من از راه ترحم نظری

هر زمان خیزم و خود را به سر راه کشم