هر زمان خیزم و خود را به سر راه کشم

بس که دریافت مرا لذت خونخواری عشق

دل نخواهد که دگر باده دلخواه کشم

تا کند سوی من از راه ترحم نظری

میرم از غصه که ناگاه به آن ماه رسد

آه سردی که من سوخته ناگاه کشم

چند درد و المش بر دل پردرد نهم؟