چو مستم کرده ای مستور منشین

که صافی باد عیش دردنوشان

تو نازک طبعی و طاقت نیاری

گرانی های مشتی دلق پوشان

چو نوشم داده ای زهرم منوشان

بیا و از غبن این سالوسیان بین

صراحی خون دل و بربط خروشان