چو نوشم داده ای زهرم منوشان

تو نازک طبعی و طاقت نیاری

گرانی های مشتی دلق پوشان

چو مستم کرده ای مستور منشین

بیا و از غبن این سالوسیان بین

صراحی خون دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش