و یا حجی به جای آورده باشی

ز بهر آن که باز آئی و مردم

زر و سیمت دهند و نان و گندم

که پنداری که کاری کرده باشی

برو بشکن همه بت های پندار

چو ابریشم شو از استرک بی زار

فدا کن جان و دل که این ست طاعت