در حق گیر و رو کان باب نیکوست

حجر را بوسه ده کان دست حق ست

رها کن پای باطل دست حق گیر

از آن پس کوی در عرفان گیر

پس آنکه دست در حلقه زن ای دوست

چو اسمعیل جان خود فدا کن

به اسمعیل آنجا اقتدا کن