شوی خسته ز قول لن ترانی

بگفتا خواستی از دوست دیدار

چرا کردی نظر آنجا به کهسار

چو روی از وی بگرداندی ندانی

چو بودم من به عشق او یگانه

مرا می آزمود این بد بهانه

ز عصیان بس چها آمد به رویم