که می سوزی به جان از بهر یک نان

و ما من دابه فی الارض گفته است

نه بر من هست رزق فرض گفتست

مگر باور نمی داری ز حق آن

مکن از بهر خوردن خلق سوزی

که با روز تو خواهد بود روزی

مرو چندان به دنبال نواله