مکن از بهر خوردن خلق سوزی

نه بر من هست رزق فرض گفتست

مگر باور نمی داری ز حق آن

که می سوزی به جان از بهر یک نان

که با روز تو خواهد بود روزی

مرو چندان به دنبال نواله

طلب آن کن که با تو شد حواله