به جان می جوی علم خاص جان را

چو جانت داد بر تن کرد فیروز

معین کرد زرق تن همان روز

به تن می خور همیشه آب و نان را

چو بشناسی که ای و از کجائی

بدانی عاقبت سر خدائی

مرا زان شمه معلوم گشته است