برو جان پدر پندار بگذار

بدان همواره در دوزخ بخفتی

اگر راهت صراط المستقیم است

روانت در بهشت حق مقیم است

چو نادانان مشو مغرور در پندار

نکوئی می کن و ترک تبه گیر

پی مردان و دانایان ره گیر