بدین دقیقه دماغ معاشران تر کن

طمع به قند وصال تو حد ما نبود

حوالتم به لب لعل همچو شکر کن

لب پیاله ببوس آنگهی به مستان ده

پس از ملازمت عیش و عشق مه رویان

ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن