غماز بود اشک و عیان کرد راز من

می ترسم از خرابی ایمان که می برد

محراب ابروی تو حضور نماز من

گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق

مست است یار و یاد حریفان نمی کند

ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من

یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن