چراغیست در پیش چشم خرد

ز دورخ گذار و به فردوس امید

رهانندۀ روز شمار از گداز

دهنده به پول چینود جواز

که دل ره به نورش به یزدان برد

روانراست نو حله ای از بهشت

که هرگز نه فرسوده گردد نه زشت