بکوبندش از زیر پای نوند

نه هرگز بودشان به هم ساختن

نه آسایش آرند از تاختن

کسی را که سازند با جان گزند

تکاور تکانند هر دو چو باد

سواران چه بر غم از ایشان چه شاد