گهرهای کانی وی آرد همی

بر او شد، توان نزد یزدان فراز

همو قبلۀ هر فرشته است راست

بدان کز گلش بود چو آدم که خاست

جهان هم بدو نیز دارد همی

زمینست هر جانور را پناه

تن زنده و مرده را جایگاه