کشد کوه و همسنگ یک موی نیست

کند در نهان هرچه رای آیدش

رسد بی زمان هرکجا شایدش

ببیندت و دیدن ورا روی نیست

تن او را به کردار جامه است راست

که گر بفکند ور بپوشد رواست

به جان بین گرامی تن خویشتن