کنون کان یاقوت دانش بکن

که از میوه هرگز نگردد تهی

جهان جاودانه نماند به کس

بهین چیز از و نیک نامست و بس

ز دریای اندیشه در در فکن

خرد آتش تیز و دل بوته ساز

سخن زر کن پاک بر هم گداز