ز دریای اندیشه در در فکن

جهان جاودانه نماند به کس

بهین چیز از و نیک نامست و بس

کنون کان یاقوت دانش بکن

خرد آتش تیز و دل بوته ساز

سخن زر کن پاک بر هم گداز

پس این زر و این گوهران بار کن