چنان شد نگویی تو باشد فسوس

اگر زانکه فردوسی این را نگفت

تو با گفتۀ خویش گردانش جفت

دو گویا چنین خواست تا شد ز طوس

کنون گر سپهرم نسازد کمین

بگویم به فرمان شاه زمین

کز او نام را خوب کاری بود