کنون گر سپهرم نسازد کمین

تو با گفتۀ خویش گردانش جفت

دو گویا چنین خواست تا شد ز طوس

چنان شد نگویی تو باشد فسوس

بگویم به فرمان شاه زمین

کز او نام را خوب کاری بود

ز من در جهان یادگاری بود