چو بر روی پیروزۀ چنبری

به بازیگری می ده و چنگ ساز

به شادی و جام دمادم نبید

همی خورد تا خور به خاور رسید

ز مه کرد پس شب خم انگشتری

بگسترد بر جای زربفت برد

به مرمر برافشاند دینار خرد