گلش گشت گل رنگ و مه تیره گون

به آرام دل روز چندی گذاشت

چنین تا دگر ز تخمی که داشت

گدازان شد از رنج سیمین ستون

سهی سروش از خم کمان وار شد

تهی گنجش از در گرانبار شد

همه هرچه بد رازش اندر نهفت