گمانی که رازت ندانم همی

گریزانی از من چو کاهل ز کار

دو چشم ترا دیدنم سرمه بود

کنون از چه گشتست آن سرمه دود

ز چهرت چو نامه بخوانم همی

زبانت ار چه پوشندۀ راز تست

همی رنگ چهرت بگوید درست