نرگس کرشمه می برد از حد برون خرام

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

خورشید سایه پرور طرف کلاه تو

ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال

از دل نیایدش که نویسد گناه تو