آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی

ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال

از دل نیایدش که نویسد گناه تو

زان شد کنار دیده و دل تکیه گاه تو

با هر ستاره ای سر و کار است هر شبم

از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو