گرامی بود نزد گوهرشناس

گر اکنون نه آنی که بودی ز پیش

بر من همانی وزان نیز بیش

گهر گرچه افتد به کف بی سپاس

درنگ آور ایدر،همی زی به ناز

بود کاید آن بخت برگشته باز

نماند جهان بر یکی سان شکیب