بداند، برآرد ز من وز تو گرد

چو بشنید زابل شه این گفتگوی

به جم گفت هان چارۀ خویش جوی

گر آن مار کتف اهرمن چهره مرد

سر من ز بهر تو از پیش گیر

غم من مخور تو سر خویش گیر

همی تا بود جان، توان یافت چیز