چو جان شد ، نیر زد جهان یک پشیز

سر من ز بهر تو از پیش گیر

غم من مخور تو سر خویش گیر

همی تا بود جان، توان یافت چیز

برآراست جم زود راه گریغ

شبی جست تاریک و دارنده میغ

شبی همچون بر روی دیو سیاه