پدرش از پی کینه روزی به گاه

ز پهنای که خشت بگذاشتی

گران جوشن و خود کردی گزین

به چابک, سواری ربودی ز زین

به کابل همی خواست بردن سپاه

چو دید او گرفت آرزوساختن

که من با تو آیم به کین آختن