بر آهخت گلرنگ را تنگ تنگ

دلاور ز گفت پدر چون هژبر

یکی نعره زد کآب خون شد در ابر

یکی تیز کرد از پی جنگ چنگ

چنان تاخت تند ارغن سنگ سم

که در گنبد از گرد شد ماه گم

به زخم سر تیغ و گرز و سنان