سپه چون سپهبد نگون یافتند

مخوان کودک و شیر نر خوان مرا

دگر ره شد آهنگ آویز کرد

بر آورد گرز اسپ را تیز کرد

هزیمت سوی راه بشتافتند

درفش و بنه پاک بگذاشتند

گریزان ز کین روی برگاشتند