به دم رود جیحون بینباشتی

سرش کنده گیر از که آکنده پوست

همه کس ز گرشاسب دل برگرفت

که تند اژدهایی بد آن بس شگفت

به دم زنده پیلی بیو باشتی

ز برش ار پریدی عقاب دلیر

بیفتادی از بوی زهرش به زیر