که هزمان ز غاری سرآرد برون

دو چشم کبودش فروزان ز تاب

چو دو آینه در تف آفتاب

زبانش چو دیوی سیه سر نگون

ز دنبال او دشت هرجای جوی

به هر جوی در رودی از زهر اوی

تنش پر پشیزه ز سر تا میان