همان ده دلاور ز خویشانش نیز

همه شخ سیاه و همه که کبود

پذیره مشو مرگ را زینهار

مده خیره جان را به غم زینهار

بسی لابه کردند و نشنود چیز

ز تریاک لختی ز بیم گزند

بخورد و گره کرد بر زین کمند