که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

خنک نسیم معنبر شمامه ای دلخواه

که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است

هلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می کشم زهی خجلت