که دانای دازست و دارای داد

درخت گل دانش از جوی مشک

همی کاشت بر دشت کافور خشک

نخست از جهان آفرین کرد یاد

جهان زوست پرپیکر خوب و زشت

روان راتن او داد و تن را سرشت

ز خورشید مر روز را مایه کرد