زمین بسته بر نقطه کار اوست

روان راتن او داد و تن را سرشت

ز خورشید مر روز را مایه کرد

شب قیرگون خاک را سایه کرد

تک چرخ بر پویه پرگار اوست

ز فرمانش بد گیتی و هر چه خاست

نبود و نباشد هر آنچ او نخواست