سپهر ار کند خویشتن مغفرت

نثارت خدنگ سواران کنم

یکی جامه پوشمت بی پودوتار

که گردش بود پیکر و خون نگار

همو نرهد از تیغ من هم سرت

یلانند با من که گاه ستیز

بود نزدشان مرگ به از گریز